Den Kwèèkerd
Der waar ens en draajend hèùs, dè nie dee draaje.
Alle Krèùke waaren ònt gisse èn et raoje.
‘Hoe kan dè naa?’ Dòchte ze meej zen alle.
“De geminte”, zeej den börger, “zal der enen hôop gèld teegen òn knalle.”
Zôo draajdenet höske wir en hille pôos.
mar nò en paor mònde waaret wir lôos.
De krèùke hèbbenet höske nòg en douwke gegeeve.
Mar et kwaam nie mir tòt lèève.
“Sloope!” Zeeje nen hôop krèùke.
Mar meej dees wooningkrieses kundet tòch beeter gebrèùke.
Aandere zeeje dègget höske et bèste kos verkôope.
En stilstaond hèùs, dan hoefde nie ieder keer zovèr nòr de vurdeur te lôope.
Der wier gezòcht nòr en oplòssing dur hêel et laand.
Der waar nen pientere bij den Efteling.
Die kos et hèùs wèl laote draaje, mar dan òn den binnekaant.
Et hèùs is slèècht geïezeleerd, we moetenet tòch al verbouwe.
Mar meej dees oplòssing zon de bouwvakkers op en aandere menier spaauwe.
Meschient meej de karneval dan zèède tòch goed bèùs.
As et dan ammòl draajt, dan lèèkent van binne wir stil te staon, dè draajend hèùs.
Toen kwaamter ene kwèèkerd, die heej en oplòssing zodè alles verbeeterd.
Et waor ene goejen bètweeter.
Hij zi: “Agge aanders kèkt, ziedet beeter!”
Et draajt de verkeerde kaant op, dè ziede gelèèk.
Want naa zittie vaast in den dèrrie èn et slèèk
Ge hangt et höske òn en hêel grôot wiel.
Dan hèdde ötzicht tòt òn Riel.
Saome meej nòg en stuk òf tien van diezèlfde hèùze
Dan hèdde en bezichteging bij en hèùs nòr keuze.
Daornò laoteme dè wiel in de hogte draaje,
Èn iedere keer asser zon höske beneeje is himmòl vol laoje.
Vur vèèf euroo kunde tweej keer rond.
Der paase wèl 32 meense in, keer èlf höskes òftewèl: fienesjêel gezond.
Et zal èffe wènne zèn mar op iedere skaajlaajn van Krèùkestad daor staot ie.
Onze èègeste irste permenènte hooggaatie!
Halleej!
Den Kwèèkerd
Nederlandse versie
Het Draaiend Huis
Er was eens een draaiend huis, dat niet deed draaien.
Alle Tilburgers waren aan het gissen en het raden.
“Hoe kan dat nu toch gebeuren?” Dachten ze met zijn allen.
“De Gemeente!”, zei de burgemeester. “Die zullen er een investering in doen.”
Zo draaide het huisje weer een hele poos.
Maar na een paar maanden was het weer loos.
De Tilburgers hebben het huisje nog een zetje gegeven.
Maar het kwam niet meer tot leven.
“Slopen!” Zeiden een hoop Tilburgers.
Maar met deze woningcrisis konden ze het toch beter gebruiken.
Andere zeiden dat ze het huis beter konden verkopen.
Een stilstaand huis, dan hoef je niet iedere keer zo ver naar de voordeur toe te lopen.
Er werd gezocht naar een oplossing door het hele land.
Er was een slimme bij de Efteling.
Die kon het huis wel laten draaien, maar dan aan de binnenkant.
Het huis is slecht geïsoleerd, we moeten het toch al verbouwen.
Maar met deze oplossing zullen de bouwvakkers op een andere manier moeten overgeven.
Misschien met carnaval, dan ben je toch al goed beschonken.
Als dan alles draait, dan lijkt het van binnen juist stil te staan.
Toen kwam er een Kwèèkerd, die heeft een oplossing zodat alles verbeterd.
Het was een goede betweter.
Hij zei: “Als je anders kijkt, zie je het beter!”
Het draait de verkeerde kant op, dat zie je meteen.
Want nu zit het vast in de modder en het slijk.
Je hangt het huisje aan een heel groot wiel.
Dan heb je uitzicht tot aan Riel.
Samen met nog een stuk of tien van diezelfde huizen.
Dan heb je bezichtiging bij een huis naar keuze.
Daarna laat je dat wiel in de hoogte draaien.
En iedere keer wanneer er een huisje beneden is, doe je die helemaal volladen.
Voor vijf euro kun je twee keer rond.
Er passen 32 mensen in één zo’n huis, keer elf van die huisjes, oftewel: financieel gezond.
Het zal even wennen zijn maar op iedere skyline van Tilburg daar staat het.
Onze eerste permanente reuzenrad.
